WSTĄP TU, ABY DOJRZAŁ TWÓJ DUCH, UMYSŁ I CIAŁO. ODEJDŹ, BY DOBRZE SŁUŻYĆ BOGU, OJCZYŹNIE, BLIŹNIEMU.
Logo Granatowego Gimnazjum Biuletyn Informacji Publicznej Do strony głównej Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
Gimnazjum nr 3
im. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Ełku
Google
www granatowe gimnazjum
UKS Galeria Księga gości
Szkoła
Strona główna
Wizytówka szkoły
Kontakt
Nasze tradycje
Kadra
Sukcesy
Prymusi
Szkoła z klasą
To ważne
Rekrutacja
Wykaz podręczników
Kalendarz szkolny
Plan lekcji
Zajęcia pozalekcyjne
Harmonogram pracy opiekuńczo - wychowawczej
Jak wybrać dobre gimnazjum?
Patron
Krótki życiorys
Wiadomości w pigułce
Myśli Patrona
Sport
UKS Granatowa Trójka
Sukcesy sportowe
Inne
Publikacje
Konkursy
Księga gości
Galeria fotografii

1. Zadania wychowawcze placówek oświatowych wynikające z Konkordatu.

Problematyka wychowawcza i związane z tym sprawy szkoły, nauczania religii reguluje podpisana 28 lipca 1993 r. a ratyfikowana w roku 1998 umowa dwustronna zawarta między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską.

Dążenie Kościoła i Państwa do umieszczenia w tekście Konkordatu zagadnień związanych ze szkolnictwem wynika z dwóch powodów. Pierwszym jest: uznanie za nadrzędne przez obie Strony wartości godności osoby ludzkiej, a co z tym się wiąże zagwarantowanie praw człowieka do wolności religijnej w wymiarze indywidualnym i wspólnotowym.

Kościół katolicki uważa, że rodzina stanowi pierwszą wspólnotę wychowującą a rodzice posiadają niezbywalne prawo do wychowania religijnego zgodnego z ich przekonaniami.

Konkordat między stolicy Apostolską, a Rzeczpospolitą Polską stanowi "Uznając prawo rodziców do religijnego wychowania dzieci oraz zasadę tolerancji Państwo gwarantuje, że szkoły publiczne, podstawowe i ponadpodstawowe oraz przedszkola, prowadzone przez organy administracji państwowej i samorządowej, organizują zgodnie z wolą zainteresowanych naukę religii w ramach planu zajęć szkolnych i przedszkolnych" (4).

Przepisy w/w umowy potwierdziły istniejące już normy prawne: Ustawę z dn. 7.09.1991r. o Systemie Oświaty oraz rozporządzenie MEN, z dn.14.04.1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w szkołach publicznych.

Episkopat Polski uzasadnił potrzebę powrotu nauki religii do szkół w liście pasterskim z dnia 16 czerwca 1990 r. "O powrocie katechezy do szkoły polskiej" (5).

Duchowieństwo widziało potrzebę: poszanowania historycznego związku między chrześcijaństwem i kulturą polską; przywrócenia więzi między wychowaniem szkolnym i rodzinnym, jaka została zerwana przez pogwałcenie prawa do wolności religijnej i prawa do wychowania dzieci w szkole zgodnie z przyjętą wiarą i wreszcie pomoc szkole w odzyskaniu autorytetu mocno nadwątlonego w okresie reżimu komunistycznego.

Należy podkreślić, że art.12.1 Konkordatu nie dyskryminuje wyznawców innych religii. Udział uczniów w katechezie szkolnej, uzależniony jest od swobodnej decyzji rodziców lub, jeśli dziecko uczęszcza do szkoły ponadpodstawowej - samych uczniów.

Stabilizacja nauczania religii w polskich szkołach publicznych zakłada, zatem wychowanie dzieci i młodzieży w placówkach oświatowych w duchu chrześcijańskiego systemu wartości zgodnego z zasadami etyki uniwersalnej. Istotnym elementem takiej edukacji jest nauczanie religii w szkołach i placówkach publicznych na zasadzie dobrowolności.

Wobec takich uregulowań prawnych władze placówki oświatowej winny umieścić w planie zajęć lekcyjnych religię. Szkoła ma obowiązek zasięgnąć opinii rodziców i spytać o wolę uczestniczenia w jej nauczaniu.

Dyrekcja szkoły, i nauczyciele opracowując własny program wychowawczy winni oprzeć go na czytelnych podstawach światopoglądowych, co dawałoby rodzicom możliwość swobodnego wyboru oferty wychowawczej.

Zatrudnieni pedagodzy powinni znać i akceptować własne powinności wychowawcze określone w Statucie i Regulaminie szkoły. Nauczyciel obcując z uczniami prezentuje przecież określony system postaw i wartości moralnych a tym samym wywiera wpływ, czyli wychowuje. Powinien w takim razie umieć spełniać wiele ról: dydaktyka, instruktora, opiekuna, doradcy, przewodnika i mistrza posiadającego gruntowna wiedzę psychologiczną i pedagogiczną.

Art.12.2 Konkordatu stwierdza, że "program nauczania religii katolickiej oraz podręczniki opracowuje władza kościelna i podaje je do wiadomości kompetentnej władzy państwowej".

Dyrekcja szkoły powinna, zatem znać zatwierdzone przez władze kościelne programy i podręczniki do nauczania religii. Stwierdzenie jednak czy nauczyciel właściwie realizuje treści nauczania i wychowania religijnego, objęte programem swego przedmiotu, może nastąpić tylko przez zwierzchnika kościelnego.

Ważnym jest, aby przy tworzeniu szkolnego programu wychowawczego powinności i treści zawarte w programie nauczania religii znalazły właściwe miejsce oraz stosowne formy realizacji, np.: przez tworzenie nowych zwyczajów szkolnych, obchody imprez okolicznościowych czy też relacji nauczyciel - uczeń; uczeń - uczeń; nauczyciel - rodzic opartych na zasadzie współpracy i dialogu, zaufaniu i życzliwości.

Omówione przepisy regulują zakres zadań i obowiązków władz kościelnych i państwowych w ramach szkolnictwa prowadzonego przez organy administracji państwowej lub samorządowej.

Obie Strony umowy w art.14 potwierdziły prawo Kościoła katolickiego do zakładania i prowadzenia własnych placówek oświatowych i wychowawczych, w tym przedszkoli i szkół wszystkich rodzajów zgodnie z przepisami prawa kanonicznego i zgodnie z zasadami określonymi przez ustawy państwowe. Takie regulacje prawne umożliwiają, swobodne organizowanie szkół katolickich zgodnie z potrzebami rodziców, na których ciąży obowiązek wychowania. Państwo i instytucje społeczne stają się odpowiedzialne za wspieranie i umacnianie działań wychowawczych rodziców.

Normy dotyczące edukacji zawarte w art.12 i 14 Konkordatu mają charakter rozwiązań generalnych, które wywołują skutki prawne dla obu Stron, a co za tym idzie powinny znaleźć swe odbicie w prawie już obowiązującym lub stanowić podstawę do wydania nowych aktów normatywnych.

Ratyfikacja umowy dwustronnej między Stolicą, Apostolską a Rzeczpospolitą Polską zakończyła wieloletni konflikt w stosunkach między Kościołem a Państwem na tle nauczania religii w polskich szkołach.

Program laicyzacji sterowanej propagowany przez państwo komunistyczne zmierzający do narzucenia młodemu pokoleniu światopoglądu ateistycznego został skutecznie zatrzymany.

Problematyka wychowania młodego pokolenia ku wolności stała się obecnie istotnym elementem całościowej polityki rządu, stąd jest rzeczą oczywistą, że ramy szkolnego program wychowania zostały oparte na Dekalogu.


4) Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską z 28 lipca 1993r., W-wa 1997, art12.1, s.33,
5) Pismo Okólne Biura Prasowego Episkopatu Polski z dnia 21 czerwca - 1 lipca 1990.

 

Wstecz 1 2 3 4 5 Dalej

 

do góry

Sponsor strony:
Sponsor serwisu
Projekt i administracja: slawmaks@wp.pl