WSTĄP TU, ABY DOJRZAŁ TWÓJ DUCH, UMYSŁ I CIAŁO. ODEJDŹ, BY DOBRZE SŁUŻYĆ BOGU, OJCZYŹNIE, BLIŹNIEMU.
Logo Granatowego Gimnazjum Biuletyn Informacji Publicznej Do strony głównej Bykom STOP
Gimnazjum nr 3
im. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Ełku
Google
www granatowe gimnazjum
UKS Galeria Księga gości
Szkoła
Strona główna
Wizytówka szkoły
Kontakt
Nasze tradycje
Kadra
Sukcesy
Prymusi
Szkoła z klasą
To ważne
Rekrutacja
Wykaz podręczników
Kalendarz szkolny
Plan lekcji
Zajęcia pozalekcyjne
Harmonogram pracy opiekuńczo - wychowawczej
Jak wybrać dobre gimnazjum?
Patron
Krótki życiorys
Wiadomości w pigułce
Myśli Patrona
Sport
UKS Granatowa Trójka
Sukcesy sportowe
Inne
Publikacje
Konkursy
Księga gości
Galeria fotografii

Podsumowanie

Praca nad kształtowaniem młodego człowieka jest najtrudniejsza i najbardziej odpowiedzialna. Głównym zadaniem nauczyciela powinno być sprzyjanie rozwojowi osobowości wychowanka jak również pomoc mu w stawaniu się bardziej niezależnym, jak i bardziej odpowiedzialnym.

Wychowawca powinien umieć wspomóc ucznia w dokonywaniu wyboru własnej drogi życiowej, umożliwić odkrycie, jakim chce być człowiekiem. Ważne jest, by wychowawca pomógł młodym ludziom dostrzec wartości. Do obowiązków nauczyciela należy wyjaśnienie, zwracanie uwagi na te wartości, które sam uznaje za cenne i uzasadnianie ocen wartościujących.

Znajomość uznawanych wartości i wzorów kulturowych współczesnej młodzieży pozwala przewidywać proces włączania się jej do uczestnictwa w życiu społeczno gospodarczym oraz pozwala zapobiegać w kształtowaniu niewłaściwych postaw społeczno moralnych.

Nauczyciel, który chce sprzyjać rozwojowi ucznia powinien nagradzać a nie karać, akceptować ucznia, być komunikatywny, koncentrować się na mocnych stronach dziecka, umieć wytwarzać wokół siebie ciepło i serdeczność. Wydaje mi się, że każdy nauczyciel powinien mieć w zasięgu swojego wzroku następujący dezyderat:

Czym dziecko żyje, tego się nauczy

" Jeśli dziecko żyje w atmosferze krytyki, uczy się potępiać.

Jeśli dziecko doświadcza wrogości, uczy się walczyć.

Jeśli dziecko musi znosić kpiny, uczy się nieśmiałości.

Jeśli dziecko jest zawstydzane, uczy się poczucia winy.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze tolerancji, uczy się być cierpliwym.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze zachęty, uczy się ufności.

Jeśli dziecko jest akceptowane i chwalone, uczy się doceniać innych.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze uczciwości, uczy się sprawiedliwości.

Jeśli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, uczy się ufności.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze aprobaty, uczy się lubić siebie.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze akceptacji i przyjaźni,
uczy się tego jak znaleźć miłość w świecie".

(J. McDowell , Los Angeles, 1991 rok)

Aby oddziaływania wychowawcze były skuteczne, wychowawca powinien charakteryzować się:

  • umiejętnością planowania i organizowania działalności wychowawczej (np. wyznaczania celów operacyjnych, tworzenia sytuacji wychowawczych lub wykorzystywania w tym celu sytuacji codziennych),
  • umiejętnościami kierowniczymi (pobudzenia aktywności wychowanków i dyskretne kierowanie ich działaniem),
  • umiejętnością nawiązywania pozytywnych kontaktów z wychowankami, w tym także więzi emocjonalnej (udzielanie rad i wskazówek na podłożu wzajemnego zaufania i sympatii),
  • umiejętnością współdziałania z innymi ludźmi w procesie wychowania (z rodzicami, członkami rady pedagogicznej, kapłanami itp.)

Odpowiedzialna pomoc wychowawcza wypływająca z realizacji programu wychowawczego powinna stanowić dla szkoły wizytówkę, nadawać jej niepowtarzalny charakter. Rodzice powinni mieć możliwość zapoznania się z nim, a w razie potrzeby dokonać wyboru innej szkoły.

Odpowiedzialne wychowanie wymaga udzielania realistycznej i kompletnej pomocy wychowawczej w przyjętych celach i stosowanych metodach wychowania. Ostatecznym celem wszelkiej pomocy wychowawczej powinno być wprowadzanie wychowanka w świat obiektywnej prawdy o nim samym i o jego życiu a także w świat dojrzałej miłości.

Realistyczne i kompletne metody wychowawcze muszą obejmować ukazywanie obiektywnych wartości i zasad moralnych, kształtowanie postaw opartych na świadomości, wolności i dyscyplinie. Muszą wiązać się ze stawianiem jasnych wymagań z ukazywaniem autorytetów, z formowaniem dojrzałych więzi rodzinnych, religijnych i społecznych.

Realistycznej i kompletnej pomocy wychowawczej mogą udzielać ci wychowawcy, którzy sami żyją w miłości i prawdzie oraz posiadają przygotowanie pedagogiczne pogłębione spojrzeniem na człowieka w wymiarze filozoficznym, teologicznym, antropologicznym, moralnym, psychologicznym, socjologicznym, medycznym.

Zuzanna Hołubowicz


Bibliografia
1. Codex Iuris Canonici. Auctoritate Ioannis Palili pp. II promulgatus. Kodeks Prawa Kanonicznego. Przekład polski zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu Polski. Pallottinum 1984.
2. Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim. W: "Sobór Watykański II. Konstytucje, dekrety, deklaracje". Tekst polski. Pallottinum 1986.
3. Katechizm Kościoła Katolickiego. Pallottinum 1994.
4. Stolica Apostolska: Karta Praw Rodziny. Tłumaczenie polskie W: "Zadania rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym". Synod Biskupów w 1980. Oprac. A. Szafrańska. Warszawa 1986.
5. W trosce o polską rodzinę. W: "Drugi Polski Synod Plenarny. Teksty robocze". Poznań - Warszawa 1991.
6. Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską, podpisany dnia 28 lipca 1993r., ratyfikowany przez Sejm RP dnia 8 stycznia 1998. Dz.U. nr 5l poz.318.

 

Wstecz 1 2 3 4 5  

 

do góry

Sponsor strony:
Sponsor serwisu
Projekt i administracja: slawmaks@wp.pl